Cnota (ang. virtue, łac. virtus, gr. arete) to pozytywna cecha moralna. To najwyższe dobro, które jest kryterium idealnego życia. W starożytnej Grecji i Rzymie cnota przyrównywana była do męstwa bohaterów, szybkości galopującego konia i bystrości wzroku orła. A Platon uważał, że cnota to dzielność i szlachetność duszy. "To harmonia, zdrowie, piękno i siła duszy. To wewnętrzny stan, który znajduje wyraz w słusznych czynach i czyni je chwalebnymi lub dobrymi." Arystoteles zaś nazywał cnotami zalety etyczne. Dzielił je na moralne, czyli cechy charakteru oraz intelektualne - będące cechami umysłu. W etyce chrześcijańskiej cnotą nazywana jest zdolność do czynienia dobra i duchowego samodoskonalenia się człowieka. A w etyce współczesnej cnota to gotowość do realizowania wartości duchowych w myśleniu i działaniu osoby ludzkiej.
Cnoty regulują nasze czyny, porządkują nasze uczucia, kierują naszym postępowaniem zgodnie z rozumem i wiarą. Trzy główne, to wiara, nadzieja i miłość. Kardynalnych cnót jest cztery: roztropność, sprawiedliwość, umiarkowanie i męstwo. Cnoty konfucjańskie to humanitarność, nabożność synowska i lojalność. Natomiast w taoizmie cnota, czyli "De" to wewnętrzna natura przedmiotu, istota tej rzeczy, jej przeznaczenie. 
Jaka jest nasza istota? Odkryjmy nasze przeznaczenie.

Virtuane
PIĘKNO JEST WEWNĄTRZ CIEBIE